برزخ بین دو دریا

قرآن در آیه ۱۹ و ۲۰ سوره الرحمن می‌فرماید: «مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ يَلْتَقِيَانِ بَيْنَهُمَا بَرْزَخٌ لَّا يَبْغِيَانِ»؛ «دو دریا را به هم آمیخت که به هم می‌رسند، میان آن‌ها برزخی است که به هم تجاوز نمی‌کنند.»

و در آیه ۵۳ سوره فرقان: «وَهُوَ الَّذِي مَرَجَ الْبَحْرَيْنِ هَٰذَا عَذْبٌ فُرَاتٌ وَهَٰذَا مِلْحٌ أُجَاجٌ وَجَعَلَ بَيْنَهُمَا بَرْزَخًا وَحِجْرًا مَّحْجُورًا»؛ «و او کسی است که دو دریا را به هم آمیخت: این گوارا و شیرین و آن شور و تلخ، و میان آن‌ها برزخ و حائلی قرار داد.»

علم اقیانوس‌شناسی مدرن ثابت کرده که وقتی دو دریا (مثلاً آب شیرین و شور) به هم می‌رسند، به دلیل تفاوت چگالی، لایه‌ای بین آن‌ها ایجاد می‌شود که مانع اختلاط کامل می‌شود. این پدیده به «برزخ» یا «هالوکلاین» معروف است.

منابع:
• قرآن کریم، سوره الرحمن، آیات ۱۹-۲۰
• قرآن کریم، سوره فرقان، آیه ۵۳
• "Ocean Fronts and Barri

مفسران بزرگ اسلامی از جمله علامه طباطبایی در المیزان و آیت‌الله مکارم شیرازی در تفسیر نمونه، این آیه را اشاره‌ای به گسترش مداوم کیهان دانسته‌اند. واژه «لَمُوسِعُونَ» از ریشه «أَوْسَعَ» به معنای گسترش دادن است و به‌صورت صیغه مبالغه آمده که دلالت بر استمرار و پیوستگی این گسترش دارد.

ادعای این مقاله آن است که قرآن کریم در بیش از ۱۴۰۰ سال پیش، به حقیقت علمی گسترش کیهان اشاره کرده است؛ حقیقتی که بشر تنها در قرن بیستم میلادی و با مشاهدات ادوین هابل به آن دست یافت.

شواهد علمی زیر این ادعا را تأیید می‌کنند:

در قرن هفتم میلادی، تصور عمومی بر این بود که جهان ایستا و ازلی است. ارسطو و بطلمیوس مدل زمین‌مرکزی را ارائه داده بودند و این باور تا قرن شانزدهم و انقلاب کوپرنیکی ادامه یافت. ادوین هابل در سال ۱۹۲۹ میلادی با مشاهدات خود ثابت کرد که کهکشان‌ها در حال دور شدن از یکدیگر هستند.

با توجه به شواهد علمی و قرآنی، می‌توان نتیجه گرفت که قرآن کریم به‌طور شگفت‌انگیزی به حقایق علمی اشاره کرده است که قرن‌ها بعد کشف شدند. این هماهنگی، نشانه‌ای از اعجاز قرآن و دعوتی به تفکر و تدبر در آیات الهی است.