مدارهای دقیق اجرام آسمانی

قرآن در آیه ۳۳ سوره انبیاء می‌فرماید: «وَهُوَ الَّذِي خَلَقَ اللَّيْلَ وَالنَّهَارَ وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ ۖ كُلٌّ فِي فَلَكٍ يَسْبَحُونَ»؛ «و او کسی است که شب و روز و خورشید و ماه را آفرید. هر یک در مداری شناورند.»

کلمه «فَلَك» به معنای مدار و «يَسْبَحُونَ» به معنای شنا کردن است. این تعبیر نشان می‌دهد که اجرام آسمانی در مدارهای خود با نظم حرکت می‌کنند.

علم نجوم مدرن ثابت کرده که خورشید، ماه و سیارات همگی در مدارهای دقیق حرکت می‌کنند. خورشید در کهکشان راه شیری با سرعت ~۲۲۰ کیلومتر بر ثانیه حرکت می‌کند.

منابع:
• قرآن کریم، سوره انبیاء، آیه ۳۳
• قرآن کریم، سوره یس، آیه ۴۰
• NASA: Planetary Orbits

مفسران بزرگ اسلامی از جمله علامه طباطبایی در المیزان و آیت‌الله مکارم شیرازی در تفسیر نمونه، این آیه را اشاره‌ای به گسترش مداوم کیهان دانسته‌اند. واژه «لَمُوسِعُونَ» از ریشه «أَوْسَعَ» به معنای گسترش دادن است و به‌صورت صیغه مبالغه آمده که دلالت بر استمرار و پیوستگی این گسترش دارد.

ادعای این مقاله آن است که قرآن کریم در بیش از ۱۴۰۰ سال پیش، به حقیقت علمی گسترش کیهان اشاره کرده است؛ حقیقتی که بشر تنها در قرن بیستم میلادی و با مشاهدات ادوین هابل به آن دست یافت.

شواهد علمی زیر این ادعا را تأیید می‌کنند:

در قرن هفتم میلادی، تصور عمومی بر این بود که جهان ایستا و ازلی است. ارسطو و بطلمیوس مدل زمین‌مرکزی را ارائه داده بودند و این باور تا قرن شانزدهم و انقلاب کوپرنیکی ادامه یافت. ادوین هابل در سال ۱۹۲۹ میلادی با مشاهدات خود ثابت کرد که کهکشان‌ها در حال دور شدن از یکدیگر هستند.

با توجه به شواهد علمی و قرآنی، می‌توان نتیجه گرفت که قرآن کریم به‌طور شگفت‌انگیزی به حقایق علمی اشاره کرده است که قرن‌ها بعد کشف شدند. این هماهنگی، نشانه‌ای از اعجاز قرآن و دعوتی به تفکر و تدبر در آیات الهی است.