لوب پیشانی مغز و کنترل رفتار

قرآن در آیه ۱۵ و ۱۶ سوره علق می‌فرماید: «كَلَّا لَئِن لَّمْ يَنتَهِ لَنَسْفَعَنَّ بِالنَّاصِيَةِ نَاصِيَةٍ كَاذِبَةٍ خَاطِئَةٍ»؛ «چنین نیست! اگر باز نایستد، او را با پیشانی (موی پیشانی) می‌گیریم؛ پیشانی‌ای دروغگو و خطاکار.»

علم عصب‌شناسی مدرن ثابت کرده که لوب پیشانی مغز (frontal lobe) مرکز تصمیم‌گیری، کنترل رفتار، صداقت و دروغگویی است. این بخش از مغز مسئول برنامه‌ریزی، قضاوت و کنترل احساسات است.

اشاره قرآن به «ناصیه» (پیشانی) به‌عنوان محل دروغ و خطا، با عملکرد لوب پیشانی مطابقت دارد.

منابع:
• قرآن کریم، سوره علق، آیات ۱۵-۱۶
• "The Frontal Lobe: Functions and Disorders", NIH

مفسران بزرگ اسلامی از جمله علامه طباطبایی در المیزان و آیت‌الله مکارم شیرازی در تفسیر نمونه، این آیه را اشاره‌ای به گسترش مداوم کیهان دانسته‌اند. واژه «لَمُوسِعُونَ» از ریشه «أَوْسَعَ» به معنای گسترش دادن است و به‌صورت صیغه مبالغه آمده که دلالت بر استمرار و پیوستگی این گسترش دارد.

ادعای این مقاله آن است که قرآن کریم در بیش از ۱۴۰۰ سال پیش، به حقیقت علمی گسترش کیهان اشاره کرده است؛ حقیقتی که بشر تنها در قرن بیستم میلادی و با مشاهدات ادوین هابل به آن دست یافت.

شواهد علمی زیر این ادعا را تأیید می‌کنند:

در قرن هفتم میلادی، تصور عمومی بر این بود که جهان ایستا و ازلی است. ارسطو و بطلمیوس مدل زمین‌مرکزی را ارائه داده بودند و این باور تا قرن شانزدهم و انقلاب کوپرنیکی ادامه یافت. ادوین هابل در سال ۱۹۲۹ میلادی با مشاهدات خود ثابت کرد که کهکشان‌ها در حال دور شدن از یکدیگر هستند.

با توجه به شواهد علمی و قرآنی، می‌توان نتیجه گرفت که قرآن کریم به‌طور شگفت‌انگیزی به حقایق علمی اشاره کرده است که قرن‌ها بعد کشف شدند. این هماهنگی، نشانه‌ای از اعجاز قرآن و دعوتی به تفکر و تدبر در آیات الهی است.