بادها به‌عنوان بارورکننده

قرآن در آیه ۲۲ سوره حجر می‌فرماید: «وَأَرْسَلْنَا الرِّيَاحَ لَوَاقِحَ فَأَنزَلْنَا مِنَ السَّمَاءِ مَاءً فَأَسْقَيْنَاكُمُوهُ»؛ «و بادها را بارورکننده فرستادیم، سپس از آسمان آبی نازل کردیم و شما را از آن سیراب کردیم.»

کلمه «لَوَاقِحَ» جمع «لاقح» به معنای «بارورکننده» است. علم هواشناسی مدرن ثابت کرده که بادها نقش حیاتی در باروری ابرها و گیاهان دارند:
۱. باروری ابرها: بادها ذرات گرد و غبار و نمک را به داخل ابرها منتقل می‌کنند که به‌عنوان هسته‌های تراکم عمل می‌کنند.
۲. باروری گیاهان: بادها گرده‌های گیاهان نر را به گیاهان ماده منتقل می‌کنند.

پیش از کشف این فرآیندها در قرن نوزدهم و بیستم، انسان‌ها از نقش باد در باروری ابرها و گیاهان بی‌خبر بودند.

منابع:
• قرآن کریم، سوره حجر، آیه ۲۲
• NOAA: The Role of Winds in Cloud Formation

مفسران بزرگ اسلامی از جمله علامه طباطبایی در المیزان و آیت‌الله مکارم شیرازی در تفسیر نمونه، این آیه را اشاره‌ای به گسترش مداوم کیهان دانسته‌اند. واژه «لَمُوسِعُونَ» از ریشه «أَوْسَعَ» به معنای گسترش دادن است و به‌صورت صیغه مبالغه آمده که دلالت بر استمرار و پیوستگی این گسترش دارد.

ادعای این مقاله آن است که قرآن کریم در بیش از ۱۴۰۰ سال پیش، به حقیقت علمی گسترش کیهان اشاره کرده است؛ حقیقتی که بشر تنها در قرن بیستم میلادی و با مشاهدات ادوین هابل به آن دست یافت.

شواهد علمی زیر این ادعا را تأیید می‌کنند:

در قرن هفتم میلادی، تصور عمومی بر این بود که جهان ایستا و ازلی است. ارسطو و بطلمیوس مدل زمین‌مرکزی را ارائه داده بودند و این باور تا قرن شانزدهم و انقلاب کوپرنیکی ادامه یافت. ادوین هابل در سال ۱۹۲۹ میلادی با مشاهدات خود ثابت کرد که کهکشان‌ها در حال دور شدن از یکدیگر هستند.

با توجه به شواهد علمی و قرآنی، می‌توان نتیجه گرفت که قرآن کریم به‌طور شگفت‌انگیزی به حقایق علمی اشاره کرده است که قرن‌ها بعد کشف شدند. این هماهنگی، نشانه‌ای از اعجاز قرآن و دعوتی به تفکر و تدبر در آیات الهی است.