حرکت خورشید در مدار خود

قرآن در آیه ۳۸ سوره یس می‌فرماید: «وَالشَّمْسُ تَجْرِي لِمُسْتَقَرٍّ لَّهَا ۚ ذَٰلِكَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ»؛ «و خورشید به سوی قرارگاه خود در حرکت است. این تقدیر خدای عزیز و داناست.»

و در آیه ۲ سوره رعد می‌فرماید: «كُلٌّ يَجْرِي لِأَجَلٍ مُّسَمًّى»؛ «هر یک تا زمانی معین در حرکت است.»

علم نجوم مدرن ثابت کرده که خورشید ثابت نیست، بلکه در کهکشان راه شیری با سرعت حدود ۲۲۰ کیلومتر بر ثانیه حرکت می‌کند و به دور مرکز کهکشان می‌چرخد. همچنین خورشید دارای حرکت خاص خود نسبت به ستارگان دیگر است.

منابع:
• قرآن کریم، سوره یس، آیه ۳۸
• قرآن کریم، سوره رعد، آیه ۲
• NASA: Sun's Motion

مفسران بزرگ اسلامی از جمله علامه طباطبایی در المیزان و آیت‌الله مکارم شیرازی در تفسیر نمونه، این آیه را اشاره‌ای به گسترش مداوم کیهان دانسته‌اند. واژه «لَمُوسِعُونَ» از ریشه «أَوْسَعَ» به معنای گسترش دادن است و به‌صورت صیغه مبالغه آمده که دلالت بر استمرار و پیوستگی این گسترش دارد.

ادعای این مقاله آن است که قرآن کریم در بیش از ۱۴۰۰ سال پیش، به حقیقت علمی گسترش کیهان اشاره کرده است؛ حقیقتی که بشر تنها در قرن بیستم میلادی و با مشاهدات ادوین هابل به آن دست یافت.

شواهد علمی زیر این ادعا را تأیید می‌کنند:

در قرن هفتم میلادی، تصور عمومی بر این بود که جهان ایستا و ازلی است. ارسطو و بطلمیوس مدل زمین‌مرکزی را ارائه داده بودند و این باور تا قرن شانزدهم و انقلاب کوپرنیکی ادامه یافت. ادوین هابل در سال ۱۹۲۹ میلادی با مشاهدات خود ثابت کرد که کهکشان‌ها در حال دور شدن از یکدیگر هستند.

با توجه به شواهد علمی و قرآنی، می‌توان نتیجه گرفت که قرآن کریم به‌طور شگفت‌انگیزی به حقایق علمی اشاره کرده است که قرن‌ها بعد کشف شدند. این هماهنگی، نشانه‌ای از اعجاز قرآن و دعوتی به تفکر و تدبر در آیات الهی است.