کروی بودن زمین

قرآن در آیه ۵ سوره زمر می‌فرماید: «يُكَوِّرُ اللَّيْلَ عَلَى النَّهَارِ وَيُكَوِّرُ النَّهَارَ عَلَى اللَّيْلِ»؛ «شب را بر روز می‌پیچد و روز را بر شب می‌پیچد.»

کلمه «يُكَوِّرُ» از ریشه «کور» به معنای «پیچیدن» و «گرد کردن» است. پیچیدن شب و روز روی یکدیگر تنها روی یک جسم کروی ممکن است.

در زمان نزول قرآن، تصور عمومی در جزیرة العرب این بود که زمین مسطح است. اما قرآن با استفاده از فعل «يُكَوِّرُ» به شکل کروی زمین اشاره کرده است. علم امروز ثابت کرده که زمین یک بیضوی گون است.

منابع:
• قرآن کریم، سوره زمر، آیه ۵
• قرآن کریم، سوره رحمن، آیه ۱۷
• NASA: Earth's Shape

مفسران بزرگ اسلامی از جمله علامه طباطبایی در المیزان و آیت‌الله مکارم شیرازی در تفسیر نمونه، این آیه را اشاره‌ای به گسترش مداوم کیهان دانسته‌اند. واژه «لَمُوسِعُونَ» از ریشه «أَوْسَعَ» به معنای گسترش دادن است و به‌صورت صیغه مبالغه آمده که دلالت بر استمرار و پیوستگی این گسترش دارد.

ادعای این مقاله آن است که قرآن کریم در بیش از ۱۴۰۰ سال پیش، به حقیقت علمی گسترش کیهان اشاره کرده است؛ حقیقتی که بشر تنها در قرن بیستم میلادی و با مشاهدات ادوین هابل به آن دست یافت.

شواهد علمی زیر این ادعا را تأیید می‌کنند:

در قرن هفتم میلادی، تصور عمومی بر این بود که جهان ایستا و ازلی است. ارسطو و بطلمیوس مدل زمین‌مرکزی را ارائه داده بودند و این باور تا قرن شانزدهم و انقلاب کوپرنیکی ادامه یافت. ادوین هابل در سال ۱۹۲۹ میلادی با مشاهدات خود ثابت کرد که کهکشان‌ها در حال دور شدن از یکدیگر هستند.

با توجه به شواهد علمی و قرآنی، می‌توان نتیجه گرفت که قرآن کریم به‌طور شگفت‌انگیزی به حقایق علمی اشاره کرده است که قرن‌ها بعد کشف شدند. این هماهنگی، نشانه‌ای از اعجاز قرآن و دعوتی به تفکر و تدبر در آیات الهی است.