حرکت کوه‌ها مانند ابرها

قرآن در آیه ۸۸ سوره نمل می‌فرماید: «وَتَرَى الْجِبَالَ تَحْسَبُهَا جَامِدَةً وَهِيَ تَمُرُّ مَرَّ السَّحَابِ»؛ «و کوه‌ها را می‌بینی و آن‌ها را جامد می‌پنداری، در حالی که مانند ابرها در حرکت هستند.»

این آیه اشاره به حرکت زمین‌ساختی کوه‌ها دارد. اگرچه کوه‌ها در نظر ما ثابت به نظر می‌رسند، اما در واقع به دلیل حرکت صفحات زمین‌ساختی، در حال حرکت هستند. سرعت حرکت صفحات قاره‌ای حدود چند سانتی‌متر در سال است.

نکته جالب این است که قرآن حرکت کوه‌ها را به حرکت ابرها تشبیه کرده که نشان‌دهنده حرکت آرام و مستمر است.

منابع:
• قرآن کریم، سوره نمل، آیه ۸۸
• "Plate Tectonics", USGS

مفسران بزرگ اسلامی از جمله علامه طباطبایی در المیزان و آیت‌الله مکارم شیرازی در تفسیر نمونه، این آیه را اشاره‌ای به گسترش مداوم کیهان دانسته‌اند. واژه «لَمُوسِعُونَ» از ریشه «أَوْسَعَ» به معنای گسترش دادن است و به‌صورت صیغه مبالغه آمده که دلالت بر استمرار و پیوستگی این گسترش دارد.

ادعای این مقاله آن است که قرآن کریم در بیش از ۱۴۰۰ سال پیش، به حقیقت علمی گسترش کیهان اشاره کرده است؛ حقیقتی که بشر تنها در قرن بیستم میلادی و با مشاهدات ادوین هابل به آن دست یافت.

شواهد علمی زیر این ادعا را تأیید می‌کنند:

در قرن هفتم میلادی، تصور عمومی بر این بود که جهان ایستا و ازلی است. ارسطو و بطلمیوس مدل زمین‌مرکزی را ارائه داده بودند و این باور تا قرن شانزدهم و انقلاب کوپرنیکی ادامه یافت. ادوین هابل در سال ۱۹۲۹ میلادی با مشاهدات خود ثابت کرد که کهکشان‌ها در حال دور شدن از یکدیگر هستند.

با توجه به شواهد علمی و قرآنی، می‌توان نتیجه گرفت که قرآن کریم به‌طور شگفت‌انگیزی به حقایق علمی اشاره کرده است که قرن‌ها بعد کشف شدند. این هماهنگی، نشانه‌ای از اعجاز قرآن و دعوتی به تفکر و تدبر در آیات الهی است.