شکافتن زمین و رویش گیاهان

قرآن در آیات ۱۲ و ۱۳ سوره طارق می‌فرماید: «وَالسَّمَاءِ ذَاتِ الرَّجْعِ وَالْأَرْضِ ذَاتِ الصَّدْعِ»؛ «قسم به آسمان که بازگرداننده است و زمین که شکافنده است.»

و در آیه ۵ سوره عبس: «فَأَنبَتْنَا فِيهَا حَبًّا»؛ «پس در آن دانه رویاندیم.»

علم گیاه‌شناسی ثابت کرده که برای رویش دانه، زمین باید شکافته شود تا ریشه و ساقه بتوانند رشد کنند. این فرآیند «جوانه‌زنی» نام دارد. قرآن به این پدیده با تعبیر «ذَاتِ الصَّدْعِ» (شکافنده) اشاره کرده است.

منابع:
• قرآن کریم، سوره طارق، آیات ۱۲-۱۳
• قرآن کریم، سوره عبس، آیه ۵
• "Seed Germination", Plant Physiology

مفسران بزرگ اسلامی از جمله علامه طباطبایی در المیزان و آیت‌الله مکارم شیرازی در تفسیر نمونه، این آیه را اشاره‌ای به گسترش مداوم کیهان دانسته‌اند. واژه «لَمُوسِعُونَ» از ریشه «أَوْسَعَ» به معنای گسترش دادن است و به‌صورت صیغه مبالغه آمده که دلالت بر استمرار و پیوستگی این گسترش دارد.

ادعای این مقاله آن است که قرآن کریم در بیش از ۱۴۰۰ سال پیش، به حقیقت علمی گسترش کیهان اشاره کرده است؛ حقیقتی که بشر تنها در قرن بیستم میلادی و با مشاهدات ادوین هابل به آن دست یافت.

شواهد علمی زیر این ادعا را تأیید می‌کنند:

در قرن هفتم میلادی، تصور عمومی بر این بود که جهان ایستا و ازلی است. ارسطو و بطلمیوس مدل زمین‌مرکزی را ارائه داده بودند و این باور تا قرن شانزدهم و انقلاب کوپرنیکی ادامه یافت. ادوین هابل در سال ۱۹۲۹ میلادی با مشاهدات خود ثابت کرد که کهکشان‌ها در حال دور شدن از یکدیگر هستند.

با توجه به شواهد علمی و قرآنی، می‌توان نتیجه گرفت که قرآن کریم به‌طور شگفت‌انگیزی به حقایق علمی اشاره کرده است که قرن‌ها بعد کشف شدند. این هماهنگی، نشانه‌ای از اعجاز قرآن و دعوتی به تفکر و تدبر در آیات الهی است.