پیدایش کیهان از انفجار بزرگ (بیگ بنگ)

قرآن در آیه ۳۰ سوره انبیاء می‌فرماید: «أَوَلَمْ يَرَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَنَّ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ كَانَتَا رَتْقًا فَفَتَقْنَاهُمَا»؛ «آیا کافران ندیدند که آسمان‌ها و زمین به هم پیوسته بودند، سپس آن‌ها را از هم شکافتیم؟»

این آیه اشاره‌ای شگفت‌انگیز به نظریه‌ی انفجار بزرگ دارد. در سال ۱۹۲۷، ژرژ لومتر نظریه‌ی «اتم اولیه» را مطرح کرد و ادوین هابل با مشاهدات خود گسترش کیهان را اثبات کرد. پیش از این، همه معتقد بودند جهان ایستا و ازلی است.

قرآن از تعبیر «رتقاً» (به‌هم‌پیوسته) و «فتقناهما» (از هم شکافتیم) استفاده می‌کند که دقیقاً با انفجار بزرگ مطابقت دارد. همچنین آیه ۱۱ سوره فصلت به حالت «دخان» (دود) جهان اولیه اشاره می‌کند: «ثُمَّ اسْتَوَىٰ إِلَى السَّمَاءِ وَهِيَ دُخَانٌ»؛ «سپس به آسمان توجه کرد در حالی که دودی بود.»

منابع:
• قرآن کریم، سوره انبیاء، آیه ۳۰
• قرآن کریم، سوره فصلت، آیه

مفسران بزرگ اسلامی از جمله علامه طباطبایی در المیزان و آیت‌الله مکارم شیرازی در تفسیر نمونه، این آیه را اشاره‌ای به گسترش مداوم کیهان دانسته‌اند. واژه «لَمُوسِعُونَ» از ریشه «أَوْسَعَ» به معنای گسترش دادن است و به‌صورت صیغه مبالغه آمده که دلالت بر استمرار و پیوستگی این گسترش دارد.

ادعای این مقاله آن است که قرآن کریم در بیش از ۱۴۰۰ سال پیش، به حقیقت علمی گسترش کیهان اشاره کرده است؛ حقیقتی که بشر تنها در قرن بیستم میلادی و با مشاهدات ادوین هابل به آن دست یافت.

شواهد علمی زیر این ادعا را تأیید می‌کنند:

در قرن هفتم میلادی، تصور عمومی بر این بود که جهان ایستا و ازلی است. ارسطو و بطلمیوس مدل زمین‌مرکزی را ارائه داده بودند و این باور تا قرن شانزدهم و انقلاب کوپرنیکی ادامه یافت. ادوین هابل در سال ۱۹۲۹ میلادی با مشاهدات خود ثابت کرد که کهکشان‌ها در حال دور شدن از یکدیگر هستند.

با توجه به شواهد علمی و قرآنی، می‌توان نتیجه گرفت که قرآن کریم به‌طور شگفت‌انگیزی به حقایق علمی اشاره کرده است که قرن‌ها بعد کشف شدند. این هماهنگی، نشانه‌ای از اعجاز قرآن و دعوتی به تفکر و تدبر در آیات الهی است.